هفته نامه سلامت   |   اخبار صفحه ۱۷   |   26 اسفند 1396   |   لینک خبر:   salamat.ir/d10560

هر روز افراد زیادی را می‌بینیم که با قدم‌های کوتاه و عصا و به سختی و خمیده راه می‌روند. افراد مبتلا به سرطان زیادی را می‌شناسیم که بهبود مناسبی نداشته‌اند و... به نظر می‌رسد توسعه‌نیافتگی فرهنگی مردم حتی در مناطق برخوردار شهر‌ها عامل این حجم از ناتوانی‌ها باشد. به عبارت دیگر زور خاله‌خان‌باجی‌ها در ایران بسیار از زور علم بیشتر است. ترس شدید مردم از جراحی‌ها و ‌پوشش خبری گسترده از موارد معدود جراحی‌های ناموفق در برابر عدم پوشش خبری حجم وسیع جراحی‌های موفق، یکی از عوامل اصلی ایجاد معلولیت‌ها و ‌ناتوانی‌ها و کاسبی پررونق افرادی است که با گیاه و دمنوش و ماساژ و دعا و دستگاه‌ها و اشعه‌های بی‌خاصیت مختلف، از این ضعف فرهنگی مردم حداکثر استفاده را می‌کنند و به ناتوانی‌ها در جامعه دامن می‌زنند. به جرات می‌توان گفت ما در منطقه کنار ترکیه، قوی‌ترین کشور ارائه‌دهنده خدمات درمانی هستیم ولی مردمان ما از معلول‌ترین‌ها و رنجورترین مردم خاورمیانه هستند. هموطن عزیز! وقتی پزشک معتمد شما راه درمانی‌ای را به شما پیشنهاد می‌دهد، برای خود شماست، ولی شما با توسل به کاسب‌های درمان، زمان طلایی درمان را از دست می‌دهید. در رشته من، زمان‌های طلایی بازگشت به زندگی عادی اغلب در حد چند ساعت است و با از دست دادن زمان و از مطب این پزشک به مطب آن پزشک رفتن و درنهایت تن دادن به روش‌های کاسبان درمان که اغلب چیزی جز کارهایی که برای خودشان نان دارد و برای بقیه آب هم ندارد، دچار خسارت‌های جبران‌ناپذیری می‌شوید؛ مثلا دیسک گردن یا تنگی کانال نخاعی که راه رفتن شما را مشکل کرده یا تومور مغزی که در شما علائم ایجاد کرده، هرگز پس از گذشت چند ماه از شروع علائم و با ماساژ و گازها و اشعه‌های درمانی(!) و... خوب نخواهد شد و فقط شما را به‌عنوان فردی معلول در جامعه به جا خواهد گذاشت تا با عصای خود یا در خانه شاهد تفریحات و ویلاهای کاسبان درمان خود باشید!
در جامعه ما بیشتر مشکلاتمان فرهنگی است، نه تکنیکال... و خلاصه، از ماست که بر ماست.
دکتر مهدی خواجوی
متخصص جراح مغز و اعصاب